In Nijmegen leven, net als in de rest van Nederland, vrouwen zonder verblijfsvergunning die niet terug kunnen of durven naar hun land van herkomst. Meestal gaat het om asielzoekers, die na een afwijzing van hun asielaanvraag op straat staan, ook als terugkeer onmogelijk is. Soms gaat het om migrantenvrouwen die, bijvoorbeeld na een scheiding, geen verblijfsvergunning meer hebben en bij niemand terecht kunnen. Jaarlijks kloppen zo’n 25 tot 35 vrouwen in deze regio aan bij huisartsen of vrijwilligersorganisaties voor hulp.
“De situatie waarin zij verkeren leidt vaak tot angst, stress en gezondheidsproblemen. Onze vrijwilligersorganisatie biedt zulke vrouwen tijdelijk een thuis. Bij het Wereldvrouwenhuis kunnen de vrouwen tot rust komen en hun eigen kracht en talenten ontdekken. Ons uitgangspunt is dat zij vooral gebaat zijn bij versterking van hun zelfredzaamheid en de opbouw van een sociaal netwerk”, licht Dorry de Beijer, secretaris van het Wereldvrouwenhuis toe.
Het Wereldvrouwenhuis heeft sinds haar oprichting – inmiddels zo’n elf jaar geleden – al zo’n 120 vrouwen aan onderdak geholpen. Doorgaans verblijven de vrouwen er ongeveer zes maanden. Zij worden individueel begeleid en maken gebruik van een activiteitenprogramma met onder meer taal- en fietsles, gezondheidsvoorlichting, creatieve workshops en sport en spel. Ook wordt onderzocht of ze een nieuwe asielprocedure kunnen beginnen. Het Wereldvrouwenhuis doet dit uitsluitend met vrijwilligers en is hierbij volledig afhankelijk van giften en donaties.
